Քաղաքական վերլուծաբան Հակոբ Բադալյանը գրում է.
«Ի՞նչ ասել Հայաստանի վերաբերյալ Պուտինի հայտարարությունների առնչությամբ: Ես մի քանի օր առաջ Հինգերորդ ալիքի եթերում անդրադառնալով այս թեմային նշել եմ, որ Պուտինի հայտարարությունները նշանակում են մի բան, որ Նիկոլ Փաշինյանը իր վերընտրության համար Ռուսաստանին էլ վճարելու է շատ բարձր գին:
Բնականաբար, վճարելու է ոչ թե իր «գրպանից», այլ Հայաստանի հաշվին:
Իսկ ինչու՞ է Պուտինն անում այդ կոշտ հայտարարությունները, այն էլ հրապարակավ: Երկու պառճառով: Անում է՝ գինը բարձրացնելու համար, երբ տեսնում է, որ մյուս ուժային կենտրոններն են սահմանել բարձր գին ու եկել դրա հետեւից: Երկրորդ՝ հրապարակավ է անում, որպեսզի այդ պրոցեսին «վկա» լինի նաեւ հայ հանրությունը: Դրա նպատակը թերեւս այն է, որ հետո Նիկոլ Փաշինյանը չունենա ինֆորմացիոն-քարոզչական մանպուլյացիայի մեծ դաշտ:
Միեւնույն ժամանակ, այդ հայտարարություններով ՌԴ նախագահը՝ մի կողմից բարձրացնելով գինը, մյուս կողմից նվազեցնելով Փաշինյանի մանեւրի դաշտը, զուգահեռ նաեւ նրան տալիս է նախընտրական քարոզչության հակառուսական բաղադրիչը խաղարկելու «քատ-բլանշ»:
Այլ կերպ ասած, Հայաստանի հանրապետությունն այդպիսով հայտնվում է «եռակի թակարդում», եւ դա միայն Ռուսաստանի մասով: Ավելորդ է ասել, թե ինչ թակարդում ենք Ադրբեջանի եւ Թուրքիայի, ու նաեւ ԵՄ-ի ու ԱՄՆ-ի մասով: Եվ այս ամենը՝ լոկ Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության պահպանման համար, այլ ոչ թե Հայաստանի ինքնիշխանության: Ավելին, Հայաստանի ինքնիշխանության հեռանկարի հաշվին: Հայաստանը 2026 թվականի խորհրդարանի ընտրությունից հետո, եթե այդ ընտրության արդյունքում Նիկոլ Փաշինյանը պահում է իր իշխանությունը, վերածվելու է Լիբանանի:
Ի՞նչ է Լիբանանը: Մի պետություն, որտեղ հարցեր լուծում են բազմաթիվ այլ պետություններ՝ Լիբնանից բացի:
Հենց այս ընթացքն է, որ Հայաստանը վերածելու է «գուբերնիայի»: Եվ այլեւս կարեւոր չէ՝ Ռուսաստանի՞ գուբերնիայի միայն, թե՞ միանգամից՝ Ռուսաստանի, Եվրոպայի, Թուրքիայի, ԱՄՆ-ի, Իրանի կամ Չինաստանի, կամ Հայաստանը վերածվելու է դե ֆակտո աշխարհաքաղաքական մի «կոնսորցիումի», որտեղ բաժնեմասերի շուրջ խոշորները կպայմանավորվեն իրենք: Երբ իշխանություն պահելը դառնում է ինքնանպատակ՝ այնպիսի պետությունում, ինչպես Հայաստանը, պետության համար վերը նշածս ճակատագիրը դառնում է անխուսափելի:
Եվ Հայաստանը «գուբերնիա» կամ «աշխարհաքաղաքական կոնսորցիում» չդարձնելու համար, Հայաստանին պետք է նվազագույնը՝ իշխանափոխություն, որի հիման վրա նաեւ՝ իրավիճակի որակական փոփոխություն: Ընտրական պրոցեսը դա անելու հնարավորություն է, որը բաց թողնելը կարող է լինել աններելի: Կրկնեմ, այստեղ բացարձակ չկա էմոցիոնալ բաղադրիչ: Սա քաղաքական իրավիճակն է, որից հանրային ուշադրությունը հենց փորձում են շեղել էմոցիոնալ-հռչակագրային բնույթի ճառասացությամբ՝ ինքնիշխանության, «իրական Հայաստանի», «խաղաղության» եւ այլինի մասին:
Մինչդեռ, Հայաստանն «աշխարհաքաղաքական կոնսորցիումի» վերածելու պրոցեսը լինելու է հենց պատերազմով: Այլ կերպ դա չի լինում: Հետեւաբար, դրանից խուսափելու պատեհ հնարավորությունը՝ ընտրական այս գործընթացն եւ դրանում ընդդիմության առաջատար ուժերից որեւէ մեկին ձայն տալը, որպեսզի ձեւավորվի փոփոխության անհրաժեշտ հեռանկարը»:
