Այն, ինչ տեղի ունեցավ խաղաղ ու, թվում էր՝ տոնական արևոտ մի օր, ամբողջ թաղամասի հիշողության մեջ մնաց որպես ցնցող ու սարսափեցնող պատմություն։ Երևանցիներից շատերը մինչ օրս չեն կարող մոռանալ, թե ինչպես ուրախ բացականչությունների և օդային փուչիկների միջից հանկարծ լսվեց հիստերիկ աղմուկ, ապա՝ վազող մարդկանց քայլերի ձայնը։ Այդ պահին ոչ ոք չէր կարող պատկերացնել, որ երկու տարեկան Արենը (անունը փոխված է՝ ընտանեկան գաղտնիքը պահպանելու համար) մի ակնթարթում խաղալիքներով լի սենյակից կհայտնվի կյանքի ու մահվան սահմանագծին։

Մինչ ընտանիքը հյուրեր էր ընդունում, փոքրիկը՝ իր բնածին հետաքրքրասիրության պատճառով, մոտեցավ բաց պատուհանին։ Հետագայում ճիչ լսած հարևանուհին պատմեց, որ առաջինը հենց ինքը նկատել է երեխայի ձեռքերը պատուհանի շրջանակին։ Սակայն ժամանակն այդ պահին անողոք ու դաժան էր։ Միայն մեկ-երկու վայրկյան, և երեխան ընկավ երրորդ հարկից՝ բախվելով բետոնին։

Արենի մայրը հիստերիկ վիճակում էր՝ փորձելով հասկանալ, թե ինչպես կարող էր նման բան տեղի ունենալ իր սեփական տանը, հատկապես ծննդյան օրը, որը պետք է լիներ ամենախաղաղն ու գեղեցիկը։ Հայրը, ականատեսների խոսքերով, տան բակում գոռում էր՝ պահանջելով անհապաղ շտապ օգնություն կանչել։ Բարեբախտաբար, շտապ օգնությունը շատ արագ հասավ, և բժիշկները, առաջին օգնություն ցուցաբերելով, որոշեցին երեխային տեղափոխել մոտակա հիվանդանոց։

Բայց հենց այստեղ սկսվեց պատմության երկրորդ, ոչ պակաս սարսափելի մասը։ Դեպքից ընդամենը մի քանի րոպե անց, Ռուսական թաղամասի խաչմերուկներից մեկում, շտապ օգնության մեքենան բախվեց սև սեդանի հետ, որի վարորդը, պատահական ականատեսների խոսքերով, չի լսել արագ ընթացող մեքենայի ազդանշանը։ Բախման ուժը ստիպեց շտապ օգնության մեքենային շրջվել, և բժիշկն ու ծնողները՝ լարերի ու բժշկական պայուսակների հետ միասին, դուրս շպրտվեցին սրահի հետևի մասից։ Մարդիկ վազում էին շուրջը՝ չհավատալով իրենց աչքերին, որ արդեն տուժած երեխային տեղափոխող մեքենան ևս հայտնվել է վթարի մեջ։

Դեպքի վայր ժամանած ոստիկանությունը և շտապ օգնության երկրորդ բրիգադը ստիպված էին առաջնահերթություններ սահմանել․ նախ՝ Արենը, ապա՝ մյուս տուժածները։ Վերջապես հաջողվեց փոքրիկին հասցնել հիվանդանոց՝ բժիշկների անդադար շարժումների ու ծնողների սարսափահար հայացքների ուղեկցությամբ։

Հիվանդանոցում իրավիճակն էլ ավելի լարված դարձավ։ Գրեթե ամբողջ ընդունարանը լցված էր անհանգիստ մարդկանցով։ Բուժքույրերից մեկը, դուրս գալով հետնամասի մուտքից և տեսնելով հորը, ասաց միայն․ «Մենք անում ենք հնարավոր ամեն ինչ», մինչդեռ ուժասպառ մայրը նստած էր հիվանդանոցի սառը հատակին՝ դեմքը ծածկած ձեռքերով։ Ընտանեկան սեղանից ու ուրախ երգեր նվագող երաժշտական սարքից ամեն ինչ մի ակնթարթում վերածվեց լուռ աղոթքի։

Վիրաբույժները աշխատում էին արագ և կենտրոնացած։ Նրանց խոսքով՝ հիմնական հարվածը կողքից էր, սակայն կային նաև գլխի լուրջ վնասվածքներ։ «Այսպիսի անկումը այդ տարիքում ծայրահեղ վտանգավոր է, բայց մենք հույս ունենք, որ նա կգա իրեն», — ասաց հերթապահ բժիշկը մամուլին։ Բժիշկները հրաժարվեցին կոնկրետ կանխատեսումներ տալ՝ նշելով, որ առաջին 48 ժամերը վճռորոշ կլինեն։

Հարևաններն ու ծանոթները իսկական հավաք էին կազմակերպել հիվանդանոցի բակում։ Ոմանք խանութներից ջուր ու սուրճ էին բերել ծնողների համար, ոմանք կանչել էին քահանաների, իսկ մյուսները փորձում էին հանգստացնել Արենի ամուսնացած ավագ քրոջը, որը անդադար լաց էր լինում։ Եվ երբ գիշերը իջավ քաղաքի վրա, հիվանդանոցի պատուհաններից դեռ երևում էին աշխատող շտապ օգնության մեքենաների լուսարձակների փայլերը։

Տեղացիները մինչ օրս քննարկում են, թե ինչպես կարող էր ծննդյան օրը վերածվել դժբախտությունների նման շղթայի։ Շատերը խոստովանում են, որ դրանից հետո սկսել են կրկնակի ստուգել իրենց տների յուրաքանչյուր պատուհան, տեղադրել պաշտպանիչ ցանցեր, իսկ մեքենա վարողները ասում են, որ այդ օրվանից այլևս չեն անտեսում շտապ օգնության ազդանշանները։ Հնարավոր է՝ քաղաքը այդ օրը դաս քաղեց, բայց այդ դասը չափազանց թանկ ու դաժան էր։

Այսօր Արենի վիճակը մնում է կայուն, բայց ծանր։ Բժիշկներն ասում են, որ երեխան դեռ պայքարում է կյանքի համար, իսկ ծնողները չեն լքում հիվանդանոցը։ Շտապ օգնության դաժան վթարը, բժշկական անձնակազմի հերոսական պայքարը, հարևանների աջակցությունն ու ծնողների կորցրած ժպիտները մի պատմություն են, որը ոչ ոք չէր ցանկանա կրկին ապրել։

Երբեմն կյանքը մեկ օրվա ընթացքում ցույց է տալիս իր ամենասարսափելի կողմը։ Այն օրը, երբ պետք է լինեին օդային փուչիկներ, ծափահարություններ և երգեր, տեղի ունեցավ մի իրադարձություն, որը փոխեց ամբողջ ընտանիքի ճակատագիրը։ Եվ եթե կա մի բան, որը բոլորը կրկնում են, ապա դա այն է, որ երեխայի ժպիտը միակ բանն է, որի համար արժե պայքարել մինչև վերջ։

Այն, ինչ տեղի ունեցավ խաղաղ ու, թվում էր՝ տոնական արևոտ մի օր, ամբողջ թաղամասի հիշողության մեջ մնաց որպես ցնցող ու սարսափեցնող պատմություն։ Երևանցիներից շատերը մինչ օրս չեն կարող մոռանալ, թե ինչպես ուրախ բացականչությունների և օդային փուչիկների միջից հանկարծ լսվեց հիստերիկ աղմուկ, ապա՝ վազող մարդկանց քայլերի ձայնը։ Այդ պահին ոչ ոք չէր կարող պատկերացնել, որ երկու տարեկան Արենը (անունը փոխված է՝ ընտանեկան գաղտնիքը պահպանելու համար) մի ակնթարթում խաղալիքներով լի սենյակից կհայտնվի կյանքի ու մահվան սահմանագծին։

Մինչ ընտանիքը հյուրեր էր ընդունում, փոքրիկը՝ իր բնածին հետաքրքրասիրության պատճառով, մոտեցավ բաց պատուհանին։ Հետագայում ճիչ լսած հարևանուհին պատմեց, որ առաջինը հենց ինքը նկատել է երեխայի ձեռքերը պատուհանի շրջանակին։ Սակայն ժամանակն այդ պահին անողոք ու դաժան էր։ Միայն մեկ-երկու վայրկյան, և երեխան ընկավ երրորդ հարկից՝ բախվելով բետոնին։

Արենի մայրը հիստերիկ վիճակում էր՝ փորձելով հասկանալ, թե ինչպես կարող էր նման բան տեղի ունենալ իր սեփական տանը, հատկապես ծննդյան օրը, որը պետք է լիներ ամենախաղաղն ու գեղեցիկը։ Հայրը, ականատեսների խոսքերով, տան բակում գոռում էր՝ պահանջելով անհապաղ շտապ օգնություն կանչել։ Բարեբախտաբար, շտապ օգնությունը շատ արագ հասավ, և բժիշկները, առաջին օգնություն ցուցաբերելով, որոշեցին երեխային տեղափոխել մոտակա հիվանդանոց։

Բայց հենց այստեղ սկսվեց պատմության երկրորդ, ոչ պակաս սարսափելի մասը։ Դեպքից ընդամենը մի քանի րոպե անց, Ռուսական թաղամասի խաչմերուկներից մեկում, շտապ օգնության մեքենան բախվեց սև սեդանի հետ, որի վարորդը, պատահական ականատեսների խոսքերով, չի լսել արագ ընթացող մեքենայի ազդանշանը։ Բախման ուժը ստիպեց շտապ օգնության մեքենային շրջվել, և բժիշկն ու ծնողները՝ լարերի ու բժշկական պայուսակների հետ միասին, դուրս շպրտվեցին սրահի հետևի մասից։ Մարդիկ վազում էին շուրջը՝ չհավատալով իրենց աչքերին, որ արդեն տուժած երեխային տեղափոխող մեքենան ևս հայտնվել է վթարի մեջ։

Դեպքի վայր ժամանած ոստիկանությունը և շտապ օգնության երկրորդ բրիգադը ստիպված էին առաջնահերթություններ սահմանել․ նախ՝ Արենը, ապա՝ մյուս տուժածները։ Վերջապես հաջողվեց փոքրիկին հասցնել հիվանդանոց՝ բժիշկների անդադար շարժումների ու ծնողների սարսափահար հայացքների ուղեկցությամբ։

Հիվանդանոցում իրավիճակն էլ ավելի լարված դարձավ։ Գրեթե ամբողջ ընդունարանը լցված էր անհանգիստ մարդկանցով։ Բուժքույրերից մեկը, դուրս գալով հետնամասի մուտքից և տեսնելով հորը, ասաց միայն․ «Մենք անում ենք հնարավոր ամեն ինչ», մինչդեռ ուժասպառ մայրը նստած էր հիվանդանոցի սառը հատակին՝ դեմքը ծածկած ձեռքերով։ Ընտանեկան սեղանից ու ուրախ երգեր նվագող երաժշտական սարքից ամեն ինչ մի ակնթարթում վերածվեց լուռ աղոթքի։

Վիրաբույժները աշխատում էին արագ և կենտրոնացած։ Նրանց խոսքով՝ հիմնական հարվածը կողքից էր, սակայն կային նաև գլխի լուրջ վնասվածքներ։ «Այսպիսի անկումը այդ տարիքում ծայրահեղ վտանգավոր է, բայց մենք հույս ունենք, որ նա կգա իրեն», — ասաց հերթապահ բժիշկը մամուլին։ Բժիշկները հրաժարվեցին կոնկրետ կանխատեսումներ տալ՝ նշելով, որ առաջին 48 ժամերը վճռորոշ կլինեն։

Հարևաններն ու ծանոթները իսկական հավաք էին կազմակերպել հիվանդանոցի բակում։ Ոմանք խանութներից ջուր ու սուրճ էին բերել ծնողների համար, ոմանք կանչել էին քահանաների, իսկ մյուսները փորձում էին հանգստացնել Արենի ամուսնացած ավագ քրոջը, որը անդադար լաց էր լինում։ Եվ երբ գիշերը իջավ քաղաքի վրա, հիվանդանոցի պատուհաններից դեռ երևում էին աշխատող շտապ օգնության մեքենաների լուսարձակների փայլերը։

Տեղացիները մինչ օրս քննարկում են, թե ինչպես կարող էր ծննդյան օրը վերածվել դժբախտությունների նման շղթայի։ Շատերը խոստովանում են, որ դրանից հետո սկսել են կրկնակի ստուգել իրենց տների յուրաքանչյուր պատուհան, տեղադրել պաշտպանիչ ցանցեր, իսկ մեքենա վարողները ասում են, որ այդ օրվանից այլևս չեն անտեսում շտապ օգնության ազդանշանները։ Հնարավոր է՝ քաղաքը այդ օրը դաս քաղեց, բայց այդ դասը չափազանց թանկ ու դաժան էր։

Այսօր Արենի վիճակը մնում է կայուն, բայց ծանր։ Բժիշկներն ասում են, որ երեխան դեռ պայքարում է կյանքի համար, իսկ ծնողները չեն լքում հիվանդանոցը։ Շտապ օգնության դաժան վթարը, բժշկական անձնակազմի հերոսական պայքարը, հարևանների աջակցությունն ու ծնողների կորցրած ժպիտները մի պատմություն են, որը ոչ ոք չէր ցանկանա կրկին ապրել։

Երբեմն կյանքը մեկ օրվա ընթացքում ցույց է տալիս իր ամենասարսափելի կողմը։ Այն օրը, երբ պետք է լինեին օդային փուչիկներ, ծափահարություններ և երգեր, տեղի ունեցավ մի իրադարձություն, որը փոխեց ամբողջ ընտանիքի ճակատագիրը։ Եվ եթե կա մի բան, որը բոլորը կրկնում են, ապա դա այն է, որ երեխայի ժպիտը միակ բանն է, որի համար արժե պայքարել մինչև վերջ։