Երևանում մի 18-ամյա երիտասարդի անհետացման պատմությունը մի ամբողջ քաղաքի համար վերածվեց լուռ դժոխքի։ Երբ տարածվեցին առաջին տեղեկությունները, որ երիտասարդը հեռացել է տնից և չի վերադարձել, շատերը կարծում էին, որ սա հերթական դեռահասային անթույլատրելիություն է, թեթև ապստամբություն կամ մանրածավալ ընտանեկան վեճ։ Սակայն ժամերը անցնում էին, օրերը կարճանում, և պարզ դարձավ, որ այս անգամ ամեն ինչ շատ ավելի լուրջ է։

Երիտասարդի ծնողները պաշտոնապես ժխտում էին հուսահատ մտքերը, սակայն նրանց աչքերը բացահայտում էին այն՝ մեծ ցավի կույտ, անորոշության ահը և մի դատարկ հարց՝ որտե՞ղ է նա։ Ոստիկանությունը սկսեց որոնողական գործողություններ՝ փորձելով վերակառուցել վերջին օրը, վերջին քայլերը, վերջին վճռորոշ հանդիպումը։ Սակայն, ինչպես հաճախ է լինում նման դեպքերում, տեղեկությունները ուշ էին հասնում, հակասական և անորոշ։

Երբ որոնողական խմբերը ստացան առաջին հստակ ցուցումները, դեռ կուտակված էր թույլ մի փայլ հույսի։ Սակայն այդ հույսը շուտով վայրէջք կատարեց՝ գրեթե դեմ առ դեմ ճակատագրի հետ։ Ընտրված տեղեկություններով՝ երիտասարդը հայտնաբերվեց մահացած՝ Երևանի այնպիսի աննկատ հատվածում, որտեղ սովորական անցորդը հազվադեպ կմտածեր որոնել։ Ոչ մի փայլուն լույս, ոչ մի մարդկային աղմուկ, ոչ մի վայր, որը ստիպեր մարդկանց կանգ առնել և կասկածել։ Именно այս հանգամանքը դարձնում է պատմությունը ավելի սարսափելի։ Ոչ ոք չէր տեսել, ոչ ոք չէր լսել, ոչ ոք չէր նախազգուշացվել։ Մահը անցավ այդ տեղով, ինչպես քամի՝ խավար, լուռ, բայց մահացու։

Ի՞նչ է հայտնի այժմ։ Նախնական տվյալներով՝ մարմնում բացահայտ հետքեր երկարատև բռնության կամ այլ խոշտանգումների մասին չկան, ինչը միայն ավելացնում է հարցերը։ Ի՞նչ է իրականում տեղի ունեցել։ Ինչպե՞ս է 18-ամյա երիտասարդի կյանքը կարողացել ընդհատվել այդքան աննկատ, այդքան արագ և այդքան անիմաստ։

Քննչականները աշխատում են մի քանի ուղղություններով։ Ուղարկվում են առողջական խնդիրների, դժբախտ պատահարների, շրջակա միջավայրի ազդեցության հնարավոր տարբերակները, և առայժմ ոչ մի վարկած չի բացառվում։ Ընկերները վկայում էին, որ վերջերս երիտասարդը սկսել էր փակվել ինքն իր մեջ։ Սակայն սա ամբողջությամբ չի բացատրում։ Հազարավոր դեռահասներ նույն կերպ են գործում, և նրանց կյանքի պատմությունները այդտեղ չեն ավարտվում։

Մնում են երկու կարևոր հանգամանք՝ ձանձրույթը և արձագանքի բացակայությունը,

Վերջին ամսվա ընթացքում վարքի հանկարծակի փոփոխությունը,

Հեռախոսային խոսակցությունների մի հատված, որը ընտանիքին հասանելի չէր։

Այս երկու մանրամասները դարձել են քննչական գործընթացի հիմնական կետերից մեկը։ Սակայն որքան էլ իրավապահները փորձեն վերականգնել իրական պատկերը, ժամանակը անդադար ճնշում է բոլորի վրա։ Եվ ծնողները, ովքեր օրերով հույս ունեին, որ իրենց որդին պարզապես կվերադառնա, մի պահ պետք է կանգնեին ճշմարտության առջև։

Մահը պատմության ամենաարնիստ փաստն է, սակայն ամենահրեշավորը չէ։ Հրեշավորն այն է, երբ հարցերը մնում են առանց պատասխանի։ Փոքր և տանջալից բառեր՝ «ինչու», «ինչպես», «երբ», «ով»։ Именно այս բառերը դարձել են ընտանիքի ամենօրյա ուղեկիցը։ Այս բառերը, ինչպես ամոթալի լռությունը, կախված օդում, ճնշում են բոլորի վրա՝ բարեկամներից մինչև լրատվամիջոցներ։

Երևանը հերթական անգամ կանգնեց կյանքի և մահվան անտեսանելի գծի առաջ, որտեղ երևում է մեկ դաժան ճշմարտություն՝ նույնիսկ բազմամարդ քաղաքում կարելի է անհետանալ, կարծես երբեք գոյություն չես ունեցել։ Իսկ երբ նրանց գտնում են, հաճախ արդեն շատ ուշ է լինում։ Հետաձգված ցավը դարձել է պատմության ամենամեծ տարրը։

Տեղեկատվական հոսքերը այժմ խիստ ֆիլտրացված են, քանի որ քննիչները չեն ցանկանում շտապ եզրահանգումներ անել։ Բայց մեկ բան արդեն աներկբա է՝ 18-ամյա երիտասարդի կենսագրությունը ընդհատվել է այն վայրում, որտեղ ոչ ոք չէր սպասում։ Իսկ ինչու, մինչ օրս մնում է գաղտնի։

Հասարակությունը կրկին արթնացավ՝ հասկացավ, որ մահը կարող է բացել այն դռները, որտեղ լի են ամենափափուկ և ամենալցված հույսով ընտանիքները։ Իսկ անորոշությունը դարձել է ամենավատագուշակ պատասխաններից մեկը։

Երևանում մի 18-ամյա երիտասարդի անհետացման պատմությունը մի ամբողջ քաղաքի համար վերածվեց լուռ դժոխքի։ Երբ տարածվեցին առաջին տեղեկությունները, որ երիտասարդը հեռացել է տնից և չի վերադարձել, շատերը կարծում էին, որ սա հերթական դեռահասային անթույլատրելիություն է, թեթև ապստամբություն կամ մանրածավալ ընտանեկան վեճ։ Սակայն ժամերը անցնում էին, օրերը կարճանում, և պարզ դարձավ, որ այս անգամ ամեն ինչ շատ ավելի լուրջ է։

Երիտասարդի ծնողները պաշտոնապես ժխտում էին հուսահատ մտքերը, սակայն նրանց աչքերը բացահայտում էին այն՝ մեծ ցավի կույտ, անորոշության ահը և մի դատարկ հարց՝ որտե՞ղ է նա։ Ոստիկանությունը սկսեց որոնողական գործողություններ՝ փորձելով վերակառուցել վերջին օրը, վերջին քայլերը, վերջին վճռորոշ հանդիպումը։ Սակայն, ինչպես հաճախ է լինում նման դեպքերում, տեղեկությունները ուշ էին հասնում, հակասական և անորոշ։

Երբ որոնողական խմբերը ստացան առաջին հստակ ցուցումները, դեռ կուտակված էր թույլ մի փայլ հույսի։ Սակայն այդ հույսը շուտով վայրէջք կատարեց՝ գրեթե դեմ առ դեմ ճակատագրի հետ։ Ընտրված տեղեկություններով՝ երիտասարդը հայտնաբերվեց մահացած՝ Երևանի այնպիսի աննկատ հատվածում, որտեղ սովորական անցորդը հազվադեպ կմտածեր որոնել։ Ոչ մի փայլուն լույս, ոչ մի մարդկային աղմուկ, ոչ մի վայր, որը ստիպեր մարդկանց կանգ առնել և կասկածել։ Именно այս հանգամանքը դարձնում է պատմությունը ավելի սարսափելի։ Ոչ ոք չէր տեսել, ոչ ոք չէր լսել, ոչ ոք չէր նախազգուշացվել։ Մահը անցավ այդ տեղով, ինչպես քամի՝ խավար, լուռ, բայց մահացու։

Ի՞նչ է հայտնի այժմ։ Նախնական տվյալներով՝ մարմնում բացահայտ հետքեր երկարատև բռնության կամ այլ խոշտանգումների մասին չկան, ինչը միայն ավելացնում է հարցերը։ Ի՞նչ է իրականում տեղի ունեցել։ Ինչպե՞ս է 18-ամյա երիտասարդի կյանքը կարողացել ընդհատվել այդքան աննկատ, այդքան արագ և այդքան անիմաստ։

Քննչականները աշխատում են մի քանի ուղղություններով։ Ուղարկվում են առողջական խնդիրների, դժբախտ պատահարների, շրջակա միջավայրի ազդեցության հնարավոր տարբերակները, և առայժմ ոչ մի վարկած չի բացառվում։ Ընկերները վկայում էին, որ վերջերս երիտասարդը սկսել էր փակվել ինքն իր մեջ։ Սակայն սա ամբողջությամբ չի բացատրում։ Հազարավոր դեռահասներ նույն կերպ են գործում, և նրանց կյանքի պատմությունները այդտեղ չեն ավարտվում։

Մնում են երկու կարևոր հանգամանք՝ ձանձրույթը և արձագանքի բացակայությունը,

Վերջին ամսվա ընթացքում վարքի հանկարծակի փոփոխությունը,

Հեռախոսային խոսակցությունների մի հատված, որը ընտանիքին հասանելի չէր։

Այս երկու մանրամասները դարձել են քննչական գործընթացի հիմնական կետերից մեկը։ Սակայն որքան էլ իրավապահները փորձեն վերականգնել իրական պատկերը, ժամանակը անդադար ճնշում է բոլորի վրա։ Եվ ծնողները, ովքեր օրերով հույս ունեին, որ իրենց որդին պարզապես կվերադառնա, մի պահ պետք է կանգնեին ճշմարտության առջև։

Մահը պատմության ամենաարնիստ փաստն է, սակայն ամենահրեշավորը չէ։ Հրեշավորն այն է, երբ հարցերը մնում են առանց պատասխանի։ Փոքր և տանջալից բառեր՝ «ինչու», «ինչպես», «երբ», «ով»։ Именно այս բառերը դարձել են ընտանիքի ամենօրյա ուղեկիցը։ Այս բառերը, ինչպես ամոթալի լռությունը, կախված օդում, ճնշում են բոլորի վրա՝ բարեկամներից մինչև լրատվամիջոցներ։

Երևանը հերթական անգամ կանգնեց կյանքի և մահվան անտեսանելի գծի առաջ, որտեղ երևում է մեկ դաժան ճշմարտություն՝ նույնիսկ բազմամարդ քաղաքում կարելի է անհետանալ, կարծես երբեք գոյություն չես ունեցել։ Իսկ երբ նրանց գտնում են, հաճախ արդեն շատ ուշ է լինում։ Հետաձգված ցավը դարձել է պատմության ամենամեծ տարրը։

Տեղեկատվական հոսքերը այժմ խիստ ֆիլտրացված են, քանի որ քննիչները չեն ցանկանում շտապ եզրահանգումներ անել։ Բայց մեկ բան արդեն աներկբա է՝ 18-ամյա երիտասարդի կենսագրությունը ընդհատվել է այն վայրում, որտեղ ոչ ոք չէր սպասում։ Իսկ ինչու, մինչ օրս մնում է գաղտնի։

Հասարակությունը կրկին արթնացավ՝ հասկացավ, որ մահը կարող է բացել այն դռները, որտեղ լի են ամենափափուկ և ամենալցված հույսով ընտանիքները։ Իսկ անորոշությունը դարձել է ամենավատագուշակ պատասխաններից մեկը։