Լուրը տարածվեց ակնթարթորեն՝ մարդկանց թողնելով շփոթված, լռության մեջ և խոր ցնցման մեջ։ Այն, ինչը երեկ թվում էր սովորական օր, այսօր վերածվեց ծանր հիշողության։ Սանոսյանի վաղաժամ մահը ցավ է ոչ միայն նրա ընտանիքի և հարազատների համար, այլև մեծ կորուստ բոլոր նրանց համար, ովքեր երբևէ կապված են եղել նրա կյանքի, աշխատանքի և մարդկային ջերմության հետ։
Ասում են՝ կան մարդիկ, ովքեր նույնիսկ լռության մեջ կարողանում են լույս բերել շրջապատող աշխարհին։ Սանոսյանը հենց այդպիսի մարդկանցից էր։ Նրա անունը հնչում էր հարգանքով, նրա խոսքերը՝ վստահությամբ, իսկ նրա քայլերը՝ օրինակելի վարքով։ Նա չէր ձգտում բարձր ուշադրության, բայց նրա գործերը խոսում էին նրա փոխարեն։
Շատերի համար նա պարզապես ծանոթ կամ գործընկեր էր, բայց այսօր նրանցից յուրաքանչյուրի մոտ մնացել է մի փոքրիկ հիշողություն, որը դարձել է անգնահատելի։ Մեկը հիշում է նրա աջակցությունը դժվար պահին, մյուսը՝ նրա անկեղծ ժպիտը, իսկ երրորդը՝ այն խոսքերը, որոնք երբևէ հույս էին ներշնչել։ Եվ հենց այս հիշողությունների մեջ է, որ նրա ներկայությունը շարունակում է ապրել նաև այսօր։
Անսպասելի կորուստները միշտ ամենացավալին են։ Դրանք ժամանակ չեն տալիս պատրաստվելու, չեն թողնում հրաժեշտ տալու հնարավորություն։ Սանոսյանի հեռանալը հենց այդպիսի հարված էր՝ կտրուկ, ծանր և անըմբռնելի։ Մարդիկ մինչ օրս փորձում են հավատալ, որ դա իրական չէ, որ այս ամենը պարզապես սխալ է։ Սակայն, ցավոք, իրականությունն ավելի դաժան է։
Նրա ընտանիքի համար սա աննկարագրելի ցավ է։ Սիրելի մարդու կորուստը, որի հետ կապված են տարիների հիշողություններ, ծրագրեր ու երազանքներ, այնպիսի ցավ է, որը բառերով փոխանցել հնարավոր չէ։ Հարազատների սրտերում այսօր ոչ միայն վիշտ կա, այլև դատարկություն, որը ոչինչ չի կարող լրացնել։
Միևնույն ժամանակ Սանոսյանի կյանքը ապացուցեց, որ մարդը կարող է խոր հետք թողնել՝ անկախ կյանքի տևողությունից։ Նա ապրել է այնպես, որ մարդիկ այսօր նրան հիշում են ոչ թե պարզապես որպես անուն, այլ որպես մարդ, ով ինչ-որ բան փոխել է նրանց կյանքում—even եթե դա եղել է փոքր ժեստ կամ անկեղծ խոսք։
Այսպիսի պահերին հաճախ հարց է առաջանում՝ ինչու հիմա, ինչու հենց այսպես։ Սակայն պատասխանները հաճախ մնում են լուռ։ Մնում է միայն հիշել, գնահատել և պահպանել այն ամենը, ինչ նա թողել է իրենից հետո։
Սանոսյանի մասին պատմությունները դեռ երկար կհնչեն։ Ընկերները, հարազատները, նրանք, ում բախտ է վիճակվել ճանաչել նրան, շարունակելու են խոսել նրա մասին։ Եվ այդ պատմությունները կդառնան նրա կյանքի շարունակությունը՝ հիշողությունների, սրտերի և խոսքերի մեջ։
Այսօր մենք միանում ենք ցավակցություններին՝ խոնարհվելով նրա հիշատակի առաջ։ Թող նրա հոգին հանգչի խաղաղությամբ, և թող այն լույսը, որ նա թողել է, երբեք չմարի նրան ճանաչած ու սիրած մարդկանց սրտերում։
Կորուստը մեծ է, ցավը՝ խոր, բայց հիշատակը՝ հավերժ։