Տարիներ շարունակ այս պատմությունը մնացել էր փակ դռների հետևում։ Այն փոխանցվում էր շշուկներով՝ մեկից մյուսին, բայց ոչ ոք չէր համարձակվում բարձրաձայնել։ Ոչ ոք չէր ուզում լինել այն մարդը, ով կբացահայտի այն գաղտնիքը, որը, կարծես, շատերը ցանկանում էին պահել թաքուն։ Սակայն այսօր այդ լռությունը խախտվում է։

Այդ օրը, որը շատերը հետագայում անվանեցին «լռության օր», սկսվեց անսովոր լարվածությամբ։ Շենքի ներսում աշխատակիցները զգում էին անբացատրելի անհանգստություն։ Մարդիկ խոսում էին ցածրաձայն, հայացքները խուսափում էին իրարից, իսկ միջանցքներում տիրում էր լուռ լարվածություն։ Երբ Քոչարյանը մտավ սենյակ, ոչ ոք չէր կասկածում, թե ինչ է տեղի ունենալու։ Ամեն ինչ թվում էր սովորական՝ մինչև այն պահը, երբ դռները հանկարծ փակվեցին։ Հաջորդ մի քանի րոպեները, ականատեսների խոսքով, վերածվեցին իրական մղձավանջի։

Նրա վրա հարձակումը տեղի ունեցավ հանկարծակի։ Առաջին հարվածն այնքան ուժեղ էր, որ նա հազիվ հասցրեց հասկանալ, թե ինչ է կատարվում։ Այնուհետև հաջորդեցին մյուսները՝ արագ, դաժան և անխնա։ Սենյակում գտնվողներից ոմանք կանգնած էին շփոթված, մյուսները լուռ դիտում էին, իսկ որոշները պարզապես շրջվեցին՝ ասես ոչինչ չէին տեսնում։

Տարիներ անց ականատեսներից մեկը հիշում էր․ «Դա պարզապես ծեծ չէր… դա մի բան էր, որը դժվար է բառերով նկարագրել։ Այնտեղ կար ոչ միայն ֆիզիկական ուժ, այլև ինչ-որ սառնասիրտ հաշվարկ»։

Ամեն ինչ ավարտվեց նույնքան հանկարծակի, որքան սկսվել էր։ Երբ հարձակվողները հեռացան, սենյակում տիրեց լռություն՝ ավելի սարսափելի, քան տեղի ունեցածը։ Քոչարյանը փորձեց վեր կենալ, բայց ուժ չուներ։ Նրա դեմքին երևում էին ոչ միայն հարվածների հետքերը, այլև գիտակցումը, որ սա պարզապես պատահականություն չէր։

Սակայն ամենաշոկայինը տեղի ունեցավ դրանից հետո։

Փոխարենը, որ անմիջապես արձագանքեն, որոշ մարդիկ սկսեցին «մաքրել» իրավիճակը։ Փաստաթղթերը անհետացան, ինչպես նաև տեսագրությունները։ Մարդիկ, որոնք կարող էին խոսել, հանկարծ լռեցին։ Ոմանք նույնիսկ հերքում էին, որ որևէ բան տեսել են։ Կարծես ամբողջ համակարգը միանգամից գործի էր դրվել՝ մեկ նպատակով՝ թաքցնել ամեն ինչ։

Այդ պահից սկսվեց ամենախոր և մռայլ փուլը։

Որոշ աղբյուրների համաձայն՝ Քոչարյանը փորձել է պատմել կատարվածի մասին, սակայն բախվել է անտեսանելի պատի։ Ամեն դուռ, որը նա փորձում էր բացել, փակվում էր նրա առաջ։ Նրան խորհուրդ էին տալիս «չդիպչել անցյալին», «մոռանալ» և «շարժվել առաջ»։

Բայց հնարավո՞ր է մոռանալ այն, ինչ տեղի ունեցավ այդ օրը։

Տարիներ անց, երբ առաջին մանրամասները սկսեցին արտահոսել, շատերը շոկի մեջ էին։ Պարզվեց, որ սա մեկ մարդու պատմություն չէր։ Սա մի ամբողջ համակարգի պատմություն էր, որտեղ ճշմարտությունը հեշտությամբ կարող էր թաղվել, իսկ արդարությունը՝ լռեցվել։

Ամենահուզիչն այն է, որ այդ օրը ներկա եղած որոշ մարդիկ մինչ օրս ապրում են այդ հիշողությամբ։ Նրանցից մեկը խոստովանել է․ «Մենք բոլորս մեղավոր էինք մեր լռության համար։ Գուցե ոչ բոլորս էինք հարվածում, բայց բոլորս տեսել էինք»։

Այսօր, երբ այս պատմությունը վերջապես դուրս է գալիս լույս աշխարհ, շատ հարցեր մնում են անպատասխան։ Ո՞վ էր կանգնած այս ամենի հետևում։ Ինչո՞ւ այս ամենը տարիներ շարունակ գաղտնի է պահվել։ Եվ ամենակարևորը՝ արդյո՞ք վերջապես կհաղթի ճշմարտությունը։

Մի բան կարելի է ասել հաստատ՝ այս պատմությունը այլևս հնարավոր չէ թաքցնել։ Այն արդեն դուրս է եկել ստվերից և ստիպում է բոլորին նայել իրականությանը ուղիղ աչքերի մեջ։

Եվ, թերևս, ամենասարսափելին այս ամենում… ոչ թե այն է, ինչ տեղի ունեցավ այդ օրը, այլ այն, թե որքան երկար այն մնաց լռության մեջ։