Քչերը գիտեն, բայց այն, ինչ տեղի է ունեցել Շանթ Հովհաննիսյանի շուրջ վերջին տարիներին, ավելի շատ նման է անաղմուկ, բայց պայթյունավտանգ սցենարի, քան սովորական դերասանական կարիերայի։

Նրա անունը հազվադեպ է հայտնվում վերնագրերում: Նա չի շտապում խոսել իր մասին, չի բացահայտում իր ամեն քայլը, բայց հենց այս լռության մեջ է թաքնված մի պատմություն, որը կարող է ցնցել նույնիսկ ամենաբարդ կինոսիրողներին։

Ամեն ինչ սկսվեց մի պարզ նախադասությունից, որը, ինչպես ասում են, կարող էր փոխել ամեն ինչ.

«Սա պարզապես դեր չէ», — զգուշացրել են նրան։

-Պատրա՞ստ ես գնալ մինչև վերջ:

Շանթը լռեց։ Բայց այս լռությունը պատասխանն էր։

Նա համաձայնեց։

Այս պահից սկսվեց մի ճանապարհ, որի մասին լայն հասարակությունը դեռ գրեթե ոչինչ չգիտի։ Նկարահանումները տեղի են ունեցել ոչ թե Երեւանում, ոչ թե հայտնի ստուդիաներում, այլ մի քաղաքում, որտեղ ամեն մի անկյուն իր գաղտնի պատմությունն է պահում՝ Ստամբուլում։

Այնուամենայնիվ, սա սովորական նկարահանում չէր:

Ասում են, որ նկարահանումների մեծ մասն անցել է փակ տարածքում, առանց կողմնակի աղմուկի, առանց լրատվամիջոցների ներկայության։ Անձնակազմի անդամներին արգելված էր հրապարակել որևէ լուսանկար, նույնիսկ նկարահանման հրապարակից: Մուտքի մոտ նշված էին բոլոր հեռախոսահամարները։

-Հասկանու՞մ եք, թե ինչի մեջ եք ներքաշում: — հարցրեց տնօրենը առաջին օրը։

— «Եթե հիմա նահանջես, դեռ ժամանակ կա»:

Շանթն ընդամենը մեկ նախադասություն ասաց.

-Ես արդեն ներսում եմ։

Եվ այդ պահից սկսվեց իրական փորձությունը։

Նա մարմնավորում էր մի կերպար, որը ներքուստ կոտրված էր, բայց ստիպված էր արտաքին հանգստություն պահպանել։ Կերպար, ով կռվել է ոչ թե արտաքին թշնամու, այլ սեփական հիշողությունների հետ։ Այս դերը պահանջում էր ոչ միայն դերասանական, այլև դերասանի ամբողջական խորացում հոգեբանության մեջ:

Ավելի ուշ անձնակազմի անդամներից մեկը խոստովանեց.

«Մենք տեսանք, թե ինչպես նա աստիճանաբար դարձավ այս մարդը: Երբեմն մենք մոռանում էինք, որ դա պարզապես դեր է»:

Բայց ամենավատը դեռ առջևում էր:

Մի գիշեր, երբ նկարահանումները ձգվեցին մինչև լուսաբաց, մի դեպք տեղի ունեցավ, որի մասին պաշտոնապես ոչ ոք չի խոսում։ Սակայն, ըստ ինսայդերների աղբյուրների, Շանթը հրաժարվել է ընդմիջումից՝ չնայած ֆիզիկական և հոգեբանական ծանր վիճակին։

«Եկեք ընդմիջենք», — ասաց օպերատորը:

«Ոչ», նա կտրուկ պատասխանեց.

«Եթե ես հիմա դադարեցնեմ, ես չեմ կարողանա վերադառնալ այս վիճակին»:

Այս տեսարանը, ըստ ականատեսների, դարձավ ֆիլմի ամենահզոր պահերից մեկը։

Բայց ինչ գնով:

Նկարահանումների ավարտից հետո Շանթ Հովհաննիսյանը մի քանի շաբաթով անհետացավ հանրության տեսադաշտից։ Ոչ մի հարցազրույց, ոչ հրապարակում, ոչ մեկնաբանություն: Միայն լռություն։

Եվ այս լռությունն էր, որ ավելի շատ հարցեր առաջացրեց, քան ցանկացած ամպագոռգոռ հայտարարություն:

Ինչպիսի՞ ֆիլմ էր սա իրականում:

Ինչու՞ էր ամեն ինչ այդքան գաղտնի:

Եվ ամենակարեւորը՝ ի՞նչ է մնում դերասանի ներսում այսքանից հետո։

Այսօր ստվերից սկսում են ի հայտ գալ որոշ մանրամասներ։ Ասում են՝ նախագիծը կապված է միջազգային հարթակների հետ և կարող է շրջադարձային դառնալ ոչ միայն Շանթի, այլ ողջ հայկական կինոյի համար։

Բայց մի բան արդեն պարզ է.

Դա պարզապես դեր չէր. Սա այն թեստն էր, որը փոխեց ամեն ինչ։

Եվ երեւի հենց այդ պատճառով էլ Շանթ Հովհաննիսյանը չի շտապում խոսել։

Որովհետև կան պատմություններ, որոնք բառերով չեն պատմվում: Նրանք զգացվում են: Եվ երբ նրանք վերջապես բացվեն… շատ ուշ է ամեն ինչ թողնել այնպես, ինչպես կան: