Բրավո… Ինչ վատություն է ձեզ արել հայ ժողովուրդը Տիգրան Ասատրյանը գմփցրեց ողջ համացանցը

Վերջին օրերին հայաստանյան տեղեկատվական հորիզոնում տեղի ունեցավ մի իրադարձություն, որը անհնար էր նկատել չմնալ։ Հայ հայտնի երգիչ Թիգրան Ասատրյանի մի կարճ արտահայտությունը իսկական էմոցիաների պայթյուն առաջացրեց սոցիալական ցանցերում, լրատվամիջոցներում և հասարակական շրջանակներում։

«Bravo… Ի՞նչ վնաս է բերել ձեզ հայ ժողովուրդը»
սա հնչեց ինչպես հոգու ճիչ, ինչպես ցավ, որը կուտակվել էր մի մարդու մեջ, ով հոգնել էր մշտական ճնշումներից, քննադատությունից և անարդար մեղադրանքներից։

Այս խոսքերը ժամերի ընթացքում տարածվեցին ինտերնետում, ստացան հարյուր հազարավոր դիտումներ և լայն արձագանք գտան։ Հասարակությունը բաժանվեց։

Առաջացավ արձագանքների ալիք՝ աջակցություն և դատապարտում

Տեսանյութի հայտնվելուց հետո օգտատերերը տեղացիորեն բաժանվեցին երկու ճամբարների։

Մի քանիսը աջակցեցին երգչին՝

— «Նա ասաց այն, ինչ many-many-ները վախենում են ասել»
— «Վերջապես անկեղծ խոսակցություն»
— «Մենք էլ ենք հոգնել այս զայրույթից»

Այլոք восприняли նրա խոսքերը որպես վիրավորանք՝

— «Չես կարող այդպես խոսել քո ժողովրդի մասին»
— «Դուք էլ այս երկրի մի մասն եք»
— «Հանրային մարդիկ պետք է զգույշ լինեն»

Այնուամենայնիվ՝ ոչ ոք անտարբեր չմնաց։ Ամեն մեկն այն զգաց իր կերպով։ Դա նշանակում էր մեկ բան — այս խնդիրն անհամեմատ խորը է, քան թվում էր առաջին հայացքից։

Ի՞նչ կանգնած է այս խոսքերի հետեւում։

Երգչի շրջապատի մարդկանց խոսքով՝ նրա ելույթը նախատեսված չէր։ Դա էմոցիոնալ բում էր՝ երկար տարիների ճնշման, քննադատության և մշտական հարձակման արձագանքը։
Թիգրան Ասատրյանը վաղուց հայտնի է իր խոսքի ուղղությամբ։ Նա երբեք չի փորձել բոլորին հաճել, չի թաքնվել տիպային արտահայտությունների տակ և միշտ խոսել է բաց։ Սակայն այս անգամ նրա խոսքերը հնչեցին առանձնապես խորը։

Շատերն համոզված են, որ նա խոսում էր ոչ թե ամբողջ ժողովրդի, այլ՝

— արհամարհանքի մշակույթի մասին
— агрессивных մեկնաբանությունների մասին
— նախանձի և արժանահավատության մասին
— սեփականին նվաստացնելու սովորության մասին
— աջակցության բացակայության մասին

Սա էր հարցը.
Ինչու մենք այդքան հեշտությամբ անդառնալի կերպով վնասում ենք միմյանց։

Հասարակությունը հոգնածության սահմանին

Փորձագետներ՝ հոգեբաններ և սոցիոլոգներ նշում են, որ նման էմոցիոնալ արձագանքները մարդկային իրերամբ ներսի լարվածության նշան են։

Վերջին տարիները երկրում ծանր փորձություններ են եղել՝

— ռազմական կորուստներ
— տնտեսական դժվարություններ
— քաղաքական անկայունություն
— մշտական սթրես

Սա իր մեջ կուտակվում է և վերածվում գրգռվածության, ագրեսիայի և անհանդուրժողականության։ Եվ շատ հաճախ թիրախը հանրային դեմքներն են՝ երգիչներ, լրագրողներ, բլոգերներ…

Հանրահայտության գին

Շատերը մոռանում են, որ բեմի հետեւում իրական մարդ է։ Նա ունի վախեր, переживания և հոռիքի ներքին զգացողություն։ Նա ցավ է զգում, ինչպես յուրաքանչյուրը։

Թիգրանի մտերիմները խոստովանում են, որ վերջին շրջանում նա հաճախ էր խոսում միայնության զգացման մասին, այն մասին, որ նրան այլևս չեն հասկանում, և նրա խոսքերը դիտավորյակ կերպով խեղաթյուրում են։ Երբ մարդ տարիներ շարունակ նվիրում է իր մասնագիտությանը, իսկ փոխարենը ստանում ատելություն — դա կոտրում է։

Ինտերնետը՝ դատական առանց արդարադատության

Այսօր սոցիալական ցանցերը նման են մի տեսակ դատարանի, որտեղ չկան պաշտպաններ և ոչ մի սխալի իրավունք։

Մի անհամեմատ խոսք — և մարդու վրա արձանվում է բողոքների հեղեղ՝

— Insults
— Насмешки
— Threats
— Клевета

Ասատրյանի պատմությունը նոր օրինակ դարձավ այն մասին, թե ինչպես ամբոխը ժամերի ընթացքում ընդունակ է ոչնչացնելու մարդու համբավը և հոգեկան առողջությունը։

Հասկանալու փորձ

Արձագանքի ալիքից հետո արտիստը հանդես եկավ կարճ բացատրությամբ։ Նա ընդգծեց, որ չի ցանկանում վիրավորել ժողովրդին և միայն խոսում էր խիստ տհաճ և անարդար վերաբերմունքի մասին։

Սակայն բանավեճը չի խոչընդոտվել։

Մեկների համար նրա խոսքերը դարձել են երկխոսություն սկսելու փորձ։
Մյուսների համար՝ արդարացում։

Բայց հստակ մի բան է։ Խոսակցությունը դուրս եկավ մեկ տեսանյութից։

Սկանդալ կամ մտածելու առիթ։

Այս դեպքը շատերին заставил задуматься՝

— Ինչու մենք այդքան արագ դատում ենք։
— Ինչու չենք կարող աջակցել։
— Ինչու անուշադրություն ենք ուրախանում ուրիշների սխալներին։
— Ինչու մոռանում ենք մարդություն։

Ասատրյանի խոսքերը դարձան մի տեսակ հայելին հասարակությանը։

Ի՞նչ կլինի հետո։

Այս պահին անհայտ է՝ ինչ ազդեցություն կունենա այս հակառակորդությունը նրա կարիերայի վրա։ Հնարավոր է՝ նա կդադարի մի փոքր։ Հնարավոր է՝ ավելի ակտիվ դառնա։

Բայց արդեն իսկ պարզ է, որ այս էպիզոդը կհամարվի հայ մամուլի տարածքի պատմության ամենաազդեցիկներից մեկը։

Անշուշտ նա ցույց տվեց՝

— որքան անհավանական է հասարակությունը
— որքան արագ բռնկվում են հակասությունները
— որքան մեզ պակաս է երկխոսություն

Վերջաբան

«Ինչ վնաս է բերել ձեզ հայ ժողովուրդը»
այդ արտահայտությունը պարզապես վերնագիր չէր։ Այն դարձավ յուրաքանչյուրին ուղղված հարց։

Ոմանք տեսան ցավ։
Ոմանք՝ վիրավորանք։
Ոմանք՝ ճշմարտություն։

Բայց ամենակարևորը՝ այն заставил задуматься։

Ու գուցե հենց սա էր ամենակարևոր բան։