Տարին դեռ նոր էր սկսվել, երբ լուրը, որի մասին շատերը նույնիսկ չէին համարձակվում երազել, սկսեց շշուկով տարածվել։ Սկզբում ոչ ոք չէր հավատում։ Մարդիկ հոգնել էին դատարկ խոստումներից, կիսատ իրականացված ծրագրերից և տարիների ընթացքում կուտակված հիասթափություններից։ Բայց այս անգամ ամեն ինչ այլ էր։ Այս անգամ թվերը, փաստերը և որոշումների լրջությունը ստիպեցին նույնիսկ ամենասկեպտիկներին լռել և ուշադրությամբ լսել։

Վերջին տարիներին մեր հասարակությունը անցել է բարդ ճանապարհ։ Տնտեսական ճնշում, սոցիալական անարդարություն, ապագայի նկատմամբ անվստահություն։ Շատ ընտանիքներ սովորել էին ապրել «այսօր այստեղ ենք, իսկ վաղը՝ չգիտենք» սկզբունքով։ Երիտասարդները ելք էին փնտրում արտագաղթում, տարեց մարդիկ՝ վերջին հույսը թոշակներում։ Եվ հենց այս ֆոնին այդ լուրը հնչեց ոչ թե որպես հերթական հայտարարություն, այլ որպես իրական շրջադարձային պահ։

Հրապարակված տվյալների համաձայն՝ տարվա առաջին ամիսներից սկսած նախատեսված է մի շարք քայլերի իրականացում, որոնք ուղղված են շարքային քաղաքացուն։ Խոսքը պարզապես թվերի մասին չէ, այլ կյանքի որակի իրական փոփոխության։ Սոցիալական աջակցության համակարգի վերանայում, աշխատավարձերի բարձրացման նոր մեխանիզմներ, թոշակների և նպաստների վերագնահատում՝ ոչ թե հին չափանիշների, այլ այսօրվա իրական գների հիման վրա։ Ամենաշոկայինն այն է, որ փոփոխությունները նախատեսված չեն միայն մեկ խմբի համար։ Առաջին անգամ երկար ժամանակ անց խոսվում է համալիր մոտեցման մասին։ Երիտասարդ ընտանիքները, բազմազավակ ծնողները, միայնակ տարեց մարդիկ, մարզերի բնակիչները՝ բոլորը ներառված են ծրագրերի շրջանակում։ Սա այլևս «մեկին տալ, մյուսին մոռանալ» քաղաքականություն չէ։

Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվելու նաև մարզերին։ Տարիներ շարունակ հենց մարզերն էին մնում ուշադրությունից դուրս, որտեղ մարդիկ ստիպված էին լքել իրենց հայրենի տները՝ աշխատանքի բացակայության պատճառով։ Նոր ծրագրերը նախատեսում են տեղական բիզնեսի աջակցություն, գյուղատնտեսական օգնության նոր փաթեթներ և փոքր ձեռնարկությունների վարկավորում նվազագույն տոկոսադրույքներով։ Սա նշանակում է, որ մարդիկ կարող են աշխատել և ապրել այնտեղ, որտեղ ծնվել են։

Սակայն այս լուրերի ամենաուժեղ ազդեցությունը հոգեբանական մակարդակում էր։ Տարիներ շարունակ վատ լուրերին սովոր մարդիկ հանկարծ սկսեցին խոսել ապագայի մասին։ Սոցիալական ցանցերը լցված էին ոչ թե բողոքներով, այլ հարցերով․ «Ե՞րբ է սա սկսվելու», «Կազդի՞ դա մեզ վրա», «Ի՞նչ պետք է անենք, որպեսզի օգտվենք այս ծրագրերից»։ Սա արդեն փոփոխությունների առաջին նշանն է։

Իհարկե, հարցեր դեռ կան, և մտահոգություններն էլ չեն վերացել։ Ոչ ոք չի մոռացել անցյալի ցավոտ փորձը։ Բայց այս անգամ իրավիճակն այլ է, որովհետև որոշումները ուղեկցվում են հստակ ժամանակացույցով և վերահսկողության մեխանիզմներով։ Խոսվում է թափանցիկության, հաշվետվողականության և հանրային վերահսկողության մասին։ Եվ հենց դա է շատերի մեջ հույս ներշնչում։

Տարին սկսվում է վաղուց մոռացված զգացումով՝ սպասումով։ Սպասումով այն բանի, որ հնարավոր է ապրել մի երկրում, որտեղ գնահատվում է աշխատանքը, հարգվում է տարիքը և երեխաների ապագան չի մթագնում։ Սա դեռ սկիզբն է, բայց շատերն արդեն հասկանում են, որ այս սկիզբը կարող է դառնալ այն շրջադարձային պահը, որի մասին տարիներ շարունակ խոսում էին միայն խոհանոցներում։

Սիրելի մարդիկ, լավ լուրերը հազվադեպ են, բայց երբ դրանք գալիս են, պետք է լսել, հասկանալ և պատրաստ լինել օգտվելու դրանցից։ Մենք տարին սկսում ենք անսպասելի հաջողություններով, և ամենակարևորը՝ այդ հաջողությունները կարող են դառնալ ոչ թե բացառություն, այլ նոր իրականություն։

Տարին դեռ նոր էր սկսվել, երբ լուրը, որի մասին շատերը նույնիսկ չէին համարձակվում երազել, սկսեց շշուկով տարածվել։ Սկզբում ոչ ոք չէր հավատում։ Մարդիկ հոգնել էին դատարկ խոստումներից, կիսատ իրականացված ծրագրերից և տարիների ընթացքում կուտակված հիասթափություններից։ Բայց այս անգամ ամեն ինչ այլ էր։ Այս անգամ թվերը, փաստերը և որոշումների լրջությունը ստիպեցին նույնիսկ ամենասկեպտիկներին լռել և ուշադրությամբ լսել։

Վերջին տարիներին մեր հասարակությունը անցել է բարդ ճանապարհ։ Տնտեսական ճնշում, սոցիալական անարդարություն, ապագայի նկատմամբ անվստահություն։ Շատ ընտանիքներ սովորել էին ապրել «այսօր այստեղ ենք, իսկ վաղը՝ չգիտենք» սկզբունքով։ Երիտասարդները ելք էին փնտրում արտագաղթում, տարեց մարդիկ՝ վերջին հույսը թոշակներում։ Եվ հենց այս ֆոնին այդ լուրը հնչեց ոչ թե որպես հերթական հայտարարություն, այլ որպես իրական շրջադարձային պահ։

Հրապարակված տվյալների համաձայն՝ տարվա առաջին ամիսներից սկսած նախատեսված է մի շարք քայլերի իրականացում, որոնք ուղղված են շարքային քաղաքացուն։ Խոսքը պարզապես թվերի մասին չէ, այլ կյանքի որակի իրական փոփոխության։ Սոցիալական աջակցության համակարգի վերանայում, աշխատավարձերի բարձրացման նոր մեխանիզմներ, թոշակների և նպաստների վերագնահատում՝ ոչ թե հին չափանիշների, այլ այսօրվա իրական գների հիման վրա։ Ամենաշոկայինն այն է, որ փոփոխությունները նախատեսված չեն միայն մեկ խմբի համար։ Առաջին անգամ երկար ժամանակ անց խոսվում է համալիր մոտեցման մասին։ Երիտասարդ ընտանիքները, բազմազավակ ծնողները, միայնակ տարեց մարդիկ, մարզերի բնակիչները՝ բոլորը ներառված են ծրագրերի շրջանակում։ Սա այլևս «մեկին տալ, մյուսին մոռանալ» քաղաքականություն չէ։

Առանձնահատուկ ուշադրություն է հատկացվելու նաև մարզերին։ Տարիներ շարունակ հենց մարզերն էին մնում ուշադրությունից դուրս, որտեղ մարդիկ ստիպված էին լքել իրենց հայրենի տները՝ աշխատանքի բացակայության պատճառով։ Նոր ծրագրերը նախատեսում են տեղական բիզնեսի աջակցություն, գյուղատնտեսական օգնության նոր փաթեթներ և փոքր ձեռնարկությունների վարկավորում նվազագույն տոկոսադրույքներով։ Սա նշանակում է, որ մարդիկ կարող են աշխատել և ապրել այնտեղ, որտեղ ծնվել են։

Սակայն այս լուրերի ամենաուժեղ ազդեցությունը հոգեբանական մակարդակում էր։ Տարիներ շարունակ վատ լուրերին սովոր մարդիկ հանկարծ սկսեցին խոսել ապագայի մասին։ Սոցիալական ցանցերը լցված էին ոչ թե բողոքներով, այլ հարցերով․ «Ե՞րբ է սա սկսվելու», «Կազդի՞ դա մեզ վրա», «Ի՞նչ պետք է անենք, որպեսզի օգտվենք այս ծրագրերից»։ Սա արդեն փոփոխությունների առաջին նշանն է։

Իհարկե, հարցեր դեռ կան, և մտահոգություններն էլ չեն վերացել։ Ոչ ոք չի մոռացել անցյալի ցավոտ փորձը։ Բայց այս անգամ իրավիճակն այլ է, որովհետև որոշումները ուղեկցվում են հստակ ժամանակացույցով և վերահսկողության մեխանիզմներով։ Խոսվում է թափանցիկության, հաշվետվողականության և հանրային վերահսկողության մասին։ Եվ հենց դա է շատերի մեջ հույս ներշնչում։

Տարին սկսվում է վաղուց մոռացված զգացումով՝ սպասումով։ Սպասումով այն բանի, որ հնարավոր է ապրել մի երկրում, որտեղ գնահատվում է աշխատանքը, հարգվում է տարիքը և երեխաների ապագան չի մթագնում։ Սա դեռ սկիզբն է, բայց շատերն արդեն հասկանում են, որ այս սկիզբը կարող է դառնալ այն շրջադարձային պահը, որի մասին տարիներ շարունակ խոսում էին միայն խոհանոցներում։

Սիրելի մարդիկ, լավ լուրերը հազվադեպ են, բայց երբ դրանք գալիս են, պետք է լսել, հասկանալ և պատրաստ լինել օգտվելու դրանցից։ Մենք տարին սկսում ենք անսպասելի հաջողություններով, և ամենակարևորը՝ այդ հաջողությունները կարող են դառնալ ոչ թե բացառություն, այլ նոր իրականություն։