Հայ ժողովուրդը կրկին ցնցվեց մի լուրից, որը, թվում էր, դիպավ յուրաքանչյուրի սրտին։ Այն, ինչ երեկ անհավանական էր թվում, այսօր դարձավ դաժան իրականություն։ Մարդը, որի անունը տարիներ շարունակ հնչում էր հարգանքով, սիրով և երախտագիտությամբ, հանկարծ հեռացավ կյանքից։ Մարդ, ով ոչ միայն իր աշխատանքով, այլև իր մարդկային բնույթով օրինակ էր դարձել հազարավոր մարդկանց համար։
Ամեն ինչ տեղի ունեցավ անսպասելի արագությամբ։ Ոչ ոք չէր կարող պատկերացնել, որ այս օրը կարող է լինել նրա վերջինը։ Նրա հարազատները դեռ երեկ խոսում էին նրա հետ, ծրագրեր կազմում, մտածում ապագայի մասին։ Սակայն ճակատագիրը այլ կերպ տնօրինեց։ Մի ակնթարթում ամեն ինչ փոխվեց՝ թողնելով անբացատրելի ցավ և դատարկություն։
Նրան ճանաչողները ասում են, որ նա լի էր էներգիայով, գաղափարներով և ցանկություններով։ Նա մարդ էր, ով երբեք չէր հանձնվում, ով միշտ փորձում էր օգնել մյուսներին, նույնիսկ երբ ինքը գտնվում էր դժվար իրավիճակում։ Նրա ներկայությունը միշտ ջերմություն էր բերում, իսկ նրա խոսքերը՝ ուժ և հույս։ Այդպիսի մարդու կորուստը պարզապես կորուստ չէ․ դա մի ամբողջ դարաշրջանի ավարտ է։
Լուրը տարածվեց ինչպես անտառային հրդեհ։ Սոցիալական ցանցերը լցվեցին ցավով, հիշողություններով և երախտագիտության խոսքերով լի գրառումներով։ Մարդիկ չէին կարող հավատալ, որ սա իրականություն է։ Շատերը գրում էին, որ դեռ սպասում են, որ դա սխալ է, կամ կհայտնվի հերքում, որը ամեն ինչ իր տեղը կդնի։ Սակայն, ցավոք, իրականությունը դաժան է, և այս անգամ այն անշրջելի է։
Նրա ընտանիքը խոր վիշտ է ապրում։ Մտերիմները չեն կարող բառերով արտահայտել այն դատարկությունը, որը մնացել է նրա հեռանալուց հետո։ Նրանք հիշում են նրա ժպիտը, նրա ձայնը, նրա ներկայությունը, որը այժմ դարձել է միայն հիշողություն։ Ամեն մի անկյուն, ամեն մի առարկա, ամեն մի մանրուք հիշեցնում են նրա մասին՝ ուժեղացնելով ցավը։
Սակայն այս պատմության մեջ կա մի բան, որը հնարավոր չէ անտեսել։ Նրա կյանքը հագեցած էր, արժեքավոր և ազդեցիկ։ Նա թողել է հետք, որը ժամանակի ընթացքում չի ջնջվի։ Նրա գործերը, նրա խոսքերը, մարդկանց կյանքում ունեցած դերը կշարունակեն ապրել, նույնիսկ երբ նա այլևս մեզ հետ չի լինի։
Շատերը նշում են, որ նման մարդիկ վերջնականապես չեն մահանում։ Նրանք շարունակում են ապրել իրենց գործերում, իրենց թողած ժառանգության մեջ, մարդկանց հիշողության մեջ։ Եվ, թերևս, սա է միակ մխիթարությունը այս դժվար պահին՝ գիտակցումը, որ նրա անունը չի մոռացվի։
Բայց ցավը մնում է։ Ցավ, որը հնարավոր չէ բառերով նկարագրել։ Այն կանգ է առնում կոկորդում, սեղմում է սիրտը և երկար ժամանակ չի թողնում շնչել։ Սա այն ցավն է, որը գալիս է միայն այն ժամանակ, երբ կորցնում ես իսկապես կարևոր մարդու։
Այս կորուստը ևս մեկ անգամ հիշեցրեց մեզ կյանքի փխրունության մասին։ Այն մասին, թե որքան արագ կարող է ամեն ինչ փոխվել։ Եվ այն մասին, թե որքան կարևոր է գնահատել նրանց, ովքեր այսօր մեր կողքին են։ Որովհետև վաղը կարող է արդեն շատ ուշ լինել։
Հայ ժողովուրդը կրկին բախվեց մեծ կորստի։ Բայց միևնույն ժամանակ՝ նաև մեծ ժառանգության։ Եվ մնում է միայն մեկ բան՝ հիշել, գնահատել և շարունակել նրա սկսած ուղին։
Նրա անունը դեռ երկար կհիշվի։ Նրա պատմությունը դեռ երկար կպատմվի։ Եվ նրա բացակայությունը դեռ երկար կզգացվի յուրաքանչյուրի սրտում։