Ես ու Աննան դեռ չէինք ավարտել մեր առավոտյան սուրճը, երբ հանկարծ հեռախոսն անդադար զանգեց։ Սկզբում դա սովորական լրատվական ռեպորտաժ էր թվում, բայց մի քանի վայրկյան հետո պարզ դարձավ, որ ինչ-որ բան է կատարվում, որը չի կարելի անտեսել։ «Տեսա՞ք… Նիկոլ Փաշինյանն ապրի»,- շնչակտուր ձայնով ասաց Աննան։

Միացրի ուղիղ եթերը, ու առաջին իսկ վայրկյաններից պարզ դարձավ, որ սա սովորական հաղորդագրություն չէ։ Դեմքի լարվածությունը, ձայնի ծանրությունը, բառերի ընտրությունը… ամեն ինչ խոսում էր այն մասին, որ ինչ-որ կարևոր բան է տեղի ունեցել։

«Սա լուրջ է», — շշնջացի ես:

«Ոչ, դա շատ ավելի վատ է, քան մենք պատկերացնում ենք», — պատասխանեց Աննան առանց հայացքը էկրանից կտրելու:

Եթերի ընթացքում յուրաքանչյուր նախադասություն ծանր բեռ էր դառնում ունկնդիրների համար։ Սոցցանցերում արդեն իսկական պայթյուն է սկսվել. Մարդիկ գրում էին միմյանց, զանգահարում միմյանց, քննարկում, թե ինչ է նշանակում այդ ամենը, ինչ սպասել հետո:

Մի պահ սենյակում լռություն տիրեց։ Մենք ուղղակի նայում էինք էկրանին՝ չկարողանալով բառեր գտնել: Հետո Աննան կտրուկ շրջվեց դեպի ինձ.

«Եթե դա ճիշտ է, ապա ամեն ինչ կփոխվի»:

Այս խոսքերը կախված էին օդում։ Ոչ ոք չէր ուզում բարձրաձայնել վատագույն սցենարը, բայց բոլորն արդեն զգում էին դա։

Մի քանի րոպեների ընթացքում լրատվական կայքերը մեկը մյուսի հետևից հաղորդում էին նույնը։ Մեկը գրել է «արտակարգ դրություն», մյուսը՝ «ճակատագրական որոշում», երրորդը՝ «աննախադեպ հայտարարություն»։ Բայց իրականությունը նույնն էր՝ մարդիկ շոկի մեջ էին։

Դուրս եկանք պատշգամբ՝ մաքուր օդ ընդունելու։ Փողոցում նույնպես անսովոր լռություն էր. Քաղաքը կարծես կանգ էր առել։ Մարդիկ նստած էին հեռախոսների վրա, աչքերը տալիս էին նույն հարցը. «Ի՞նչ կլինի հիմա»:

«Դուք հավատու՞մ եք, որ դա կարող է այդքան արագ փոխել իրավիճակը»: — հարցրեց Աննան:

Ես մի պահ կանգ առա, հետո պատասխանեցի. «Երբ նման հայտարարություններ են հնչում, ոչինչ նույնը չի մնում»:

Ամենահետաքրքիրն այն էր, որ ուղիղ եթերի ավարտից հետո հարցերն ավելի շատ էին, ոչ թե քիչ։ Ոչ մի հստակություն, ոչ մի վերջնական պատասխան: Միայն ակնարկներ, լարվածություն ու անորոշություն։

Սոցցանցերում արդեն թեժ քննարկում է բռնկվել։ Ոմանք փորձում էին վերլուծել յուրաքանչյուր բառը, մյուսները գուշակություններ էին անում։ Բայց մի բան պարզ էր. սա այն դեպքերից էր, երբ մի քանի րոպե ելույթը կարող է փոխել հազարավոր մարդկանց կյանքը։

Աննան նստեց աթոռին և ձեռքերով ծածկեց դեմքը։

«Ես նման բան չէի սպասում… ոչ այսօր», — ասաց նա հանգիստ:

Ես նայեցի նրան և հասկացա, որ դա միայն նա չէր։ Դա մենք բոլորս էինք: Մեր ապագայում, մեր անվտանգությունը, մեր վստահությունը:

Այս օրը սկսվեց անսովոր, բայց ավարտն էլ ավելի ծանր կլինի։ Որովհետև իրական պատասխանները դեռ առջևում են:

Եվ ամենավատն այն էր, որ մենք դեռ չգիտենք՝ պատրա՞ստ ենք լսել նրանց…