Գոռը շարունակեց խոսել. Ամեն մի գրառում, յուրաքանչյուր ուղիղ եթեր կարծես փոքրիկ պայքար էր դառնում ոչ միայն հիվանդության, այլեւ վախի դեմ։ Նա չթաքցրեց իրականությունը, բայց երբեք թույլ չտվեց, որ հուսահատությունը հաղթի իր ձայնին։

Մի առավոտ, երբ արևը դեռ հազիվ էր դուրս գալիս քաղաքի տանիքների հետևից, Գոռը նորից միացավ ուղիղ եթերին։ Աչքերի տակ հոգնածության հետքեր կային, ձայնը մի փոքր կոտրված էր, բայց հայացքը նույնն էր՝ հաստատուն ու անմիջական։

«Ես այստեղ եմ… և դեռ պայքարում եմ», — ասաց նա կարճ դադարից հետո: Այդ մեկ նախադասությունը հազարավոր մարդկանց ստիպեց սառչել էկրանների առաջ։

Նա առանց ավելորդ զարդարանքի սկսեց խոսել բուժման ընթացքի մասին։ Նա խոսեց ցավի, անքուն գիշերների, այն պահերի մասին, երբ թվում էր, թե այլեւս ուժ չկա շարունակելու։ Բայց հենց այդ պահին պատմության մեջ նոր շրջադարձ հայտնվեց.

«Գիտե՞ք, ամենադժվար պահին ես մտածեցի՝ ինչո՞ւ եմ դեռ կանգնած, և հասկացա, որովհետև դու այստեղ ես»,- ասաց նա՝ ուղիղ նայելով տեսախցիկին։

Հետևորդները սկսեցին մեկնաբանություններ գրել՝ մեկը մյուսից ավելի հուզիչ։ Ոմանք պատմում էին սեփական պայքարի մասին, մյուսները պարզապես գրում էին. «Մենք ձեզ հետ ենք»: Այդ թվային տարածքում ձևավորվում էր մի ուժ, որին ոչ մի դեղամիջոց չէր կարող փոխարինել։

Բայց ամեն ինչ այնքան էլ պարզ չէր.

Մի օր Գոռը երկար լռեց։ Նոր գրառում չկար, նոր պատմություն չկար։ Մարդիկ սկսեցին անհանգստանալ. Հարցերը բազմապատկվեցին, լարվածությունը մեծացավ։ Եվ վերջապես, ուշ երեկոյան նա հայտնվեց։

Նրա դեմքն ավելի լուրջ էր, ձայնը՝ ավելի ծանր։

«Այսօր ծանր օր էր… շատ դժվար»,- ասաց նա՝ մի փոքր կուլ տալով իր խոսքը:

Նա խոսեց այն պահի մասին, երբ բժիշկները հայտարարեցին նոր բարդության մասին. Լուրը կարող էր կոտրել որևէ մեկին: Բայց այստեղ էր, որ պատմությունը նորից փոխվեց։

«Մի պահ լռեցի… հետո մտածեցի՝ եթե հիմա հանձնվեմ, ամեն ինչ կավարտվի այստեղ, իսկ ես դեռ չեմ ավարտել իմ պատմությունը»,- շարունակեց նա։

Այդ խոսքերը շրջադարձային էին։ Այդ պահից Գոռի պատմությունն արդեն միայն հիվանդության մասին չէր. Այն դարձավ պայքարի, հավատքի, մարդկային ուժի պատմություն:

Նրա հաջորդ գրառումներն այլ երանգ ստացան։ Այո, ցավը դեռ կար, բուժումը ծանր էր, բայց մի տեսակ ներքին լույս էր երևացել նրա խոսքերում։

Նա սկսեց խոսել փոքր հաղթանակների մասին՝ առաջին օրը, երբ կարողացավ ինքնուրույն քայլել, այն պահին, երբ կարողացավ ծիծաղել, կամ պարզապես մի քանի ժամ հանգիստ քնել։

«Դուք պատկերացում չունեք, թե որքան մեծ է, երբ դուք կարող եք պարզապես շնչել առանց ցավի», — գրել է նա մի գրառման մեջ:

Մարդիկ սկսեցին ավելի խորը կապվել նրա հետ։ Նա այլևս միայն հիվանդության դեմ պայքարող մարդ չէր: Նա դարձավ խորհրդանիշ:

Բայց ամենահուզիչ պահը դեռ առջևում էր։

Մի օր նա կարճ տեսանյութ է հրապարակել. Տեսախցիկը մի փոքր դողում էր, լույսը թույլ էր, բայց ձայնը պարզ էր։

«Ես չեմ խոստանում, որ ամեն ինչ հեշտ է լինելու… բայց խոստանում եմ, որ չեմ հանձնվի»,- ասաց նա։

Այդ պահին հազարավոր մարդիկ լռեցին։ Ոմանք լաց էին լինում, մյուսները պարզապես երկար ժամանակ չէին կարողանում փակել տեսանյութը։

Գոռը քայլ առ քայլ, ցավի միջով, հույսով շարունակեց ճանապարհը։ Եվ ամեն օր, նույնիսկ ամենածանր օրերին, նա մի փոքրիկ առիթ էր գտնում շարունակելու։

Նրա պատմությունը դեռ չի ավարտվել։

Եվ ամենամեծ հարցը, որ մնում է օդում կախված, սա է.

Ինչպե՞ս է հնարավոր, որ կյանքի ու մահվան սահմանին կանգնած մարդը ի վիճակի լինի ոչ միայն պայքարել, այլև հազարավոր ուրիշների ուժ տալ։

Պատասխանը, թերեւս, նրա մեջ է։

Եվ դրա համար մարդիկ շարունակում են սպասել նրա յուրաքանչյուր նոր խոսքին… որովհետև Գոռի պատմությունն այլևս միայն իրենը չէ: