Շատերի համար այս երգը միայն երաժշտություն չէ, այն հիշողություն է, ցավի ու սիրո խտացված պատմություն: Երբ հայտնի դարձավ, որ ներկայացումը պատկանում է Հեյկոյի որդուն, շատերը բառացիորեն լռեցին։ Ոչ թե այն պատճառով, որ ասելիք չունեին, այլ այն պատճառով, որ զգացմունքներն այնքան խորն էին, որ բառերն ուղղակի կորցրին իրենց արժեքը:

Երկար ժամանակ չհրապարակված այս տեսանյութը վերջապես հայտնվեց հանրության առջև՝ բացելով մի աշխարհ, որը միայն նախկինում էր պատկերված։ Շքեղ բեմ չկար, հատուկ լուսավորություն, դահլիճից աղմուկ չկար։ Միայն մի ձայն… մաքուր, անկեղծ, ներքին ձայն, որ կարծես թե բխում էր ոչ թե կոկորդից, այլ հենց սրտի խորքից։

Առաջին նոտան հնչելուն պես պարզ դարձավ՝ սա պարզապես երգ չէր։ Սա երկխոսություն է։ Երկխոսություն անցյալի և ներկայի միջև. Որդու փորձը խոսելու իր հոր հետ, որն այլևս ֆիզիկապես ներկա չէ, բայց ապրում է ամեն ձայնի մեջ:

Տեսանյութում երևում է այն պահը, երբ նա կանգ է առնում, կարծես խեղդվում է։ Այս լռությունն ավելի բարձր էր, քան ցանկացած երաժշտություն։ Սա այն պահն էր, երբ ցավը դառնում է իրական, երբ հիշողությունը վերածվում է ներկայի։ Եվ հենց այդ պահին շատերը խոստովանեցին, որ այլեւս չեն կարող զսպել արցունքները։

Բայց ամենահուզիչը դեռ առջևում էր:

Շարունակելով երգել, նրա ձայնում նոր նոտա հայտնվեց՝ կորստից ծնված ուժ։ Սա այն ուժն է, որը ծնվում է, երբ մարդը որոշում է չկոտրվել: Երբ նա ընտրում է շարունակել, նույնիսկ եթե ներսում ամեն ինչ փլուզվել է: Եվ այդ պահին բոլորն արդեն հասկացան, որ սա պարզապես հիշողություն չէ։ Սա շարունակություն է։

Շատերը սկսեցին քննարկել, թե արդյոք նա շարունակելու է իր հոր ճանապարհը։ Բայց իրականում այս հարցը երկրորդական էր։ Ավելի կարևոր էր այն, ինչ արդեն եղել էր։ Այս կարճ տեսանյութը ցույց տվեց, որ ժառանգությունն ավելին է, քան պարզապես անուն: Դա զգացմունք է, մտածելակերպ, ձայնի մեջ թաքնված հոգի։

Հետաքրքիր է, որ տեսանյութն ի սկզբանե նախատեսված չէր հրապարակման համար։ Այն նկարահանվել է մասնավոր միջավայրում՝ ընտանեկան շրջապատում, առանց հանրությանը հայտնի դառնալու մտադրության։ Բայց երբ այն հասավ մարդկանց, պարզ դարձավ, որ սա այն պատմություններից էր, որը պետք է լսել:

Սոցցանցերում մեկնաբանությունները լցված էին ոչ թե սովորական խոսքերով, այլ խոստովանություններով։ Մարդիկ գրում էին իրենց կորստի, հիշողությունների, նրանց մասին, ովքեր այլևս կողքին չեն։ Այս երգը դարձավ կամուրջ, որը միավորեց տարբեր մարդկանց ընդհանուր զգացողության շուրջ։

Ոմանք ասացին, որ լսելով նրան, իրենց թվում էր, թե ժամանակը կանգ է առել։ Մյուսներն ասում էին, որ առաջին անգամն էր, որ հասկանում էին, թե ինչ է նշանակում իրական ցավ երաժշտության մեջ: Բայց մի բանում գրեթե բոլորը միակարծիք էին՝ ներկայացումն անկեղծ էր մինչև վերջ։

Եվ հենց այս անկեղծությունն էլ դարձավ ամենահզոր ազդեցությունը:

Այս պատմությունը դեռ չի ավարտվել։ Սա դեռ սկիզբն է: Ճանապարհորդության սկիզբ, որտեղ հիշողությունը դառնում է ուժ, իսկ կորուստը՝ շարժիչ ուժ: Եվ եթե այս առաջին քայլն արդեն այնքան հուզիչ է, ապա դժվար է պատկերացնել, թե ինչ կլինի հետո:

Մի բան պարզ է՝ երբեմն մեկ երգը կարող է ասել այն, ինչ հազար բառ չի կարող ասել։ Եվ այս դեպքում դա պարզապես երգ չէր, այլ մի ամբողջ կյանք, որը շարունակվում է նոր ձայնով։